عشق بی قید و شرط به بچه ها!!!

من همیشه گفتم، بچه ها هیچ…هیچ…هیچ…مسولیتی در قبال

پدر و مادر ندارند…فقط و فقط و فقط پدر و مادرها در قبال بچه ها

مسئولند…

هر پدر و مادری که به اندازه ی سر سوزنی از فرزندش انتظار و

توقع برگشت یا جبران زحمات شو داره، به هیچ عنوان نمی تونه

ادعا کنه، که کار پدری و مادری رو تمام کرده…

در کار پدری و مادری، عشقِ بدون قید و شرط به بچه هاتون

بدین، این عشق بدون قید و شرطه که وجود آنها رو می سازه و

یا نداشتنش، ویرانشون می کنه.

هر کدوم از ماها که در بزرگسالی، تشنه و گرسنه محبتیم، فقط

بخاطر اینه که حتی اگر هم عشقی از پدر و مادرمون گرفتیم این

عشق شرطی بوده، یعنی مثال زیر:


تو اگه پسر یا دختر خوبی باشی ما تو رو دوست داریم…

عشق بی قید و شرط یعنی:

پسرم(دخترم) تو اگه آدم بدی بشی، یا اگه قاتل بشی، یا اگر

جانی و یا فاسد بشی، من باز هم…باز هم …باز هم…با تمام

وجودم دوستت دارم و حتی اگر از تشنگی در حال مرگ باشم، از

تو انتظار ندارم، که یک لیوان آبی که دستت هست رو و اضافیه و

میخوای بریزیش بیرون، بدیش دست من تا من رو از مرگ نجات

بدی…این یعنی عشق بدون قید و شرط…

البته بسیار واضحه که اگه شما کار پدری و مادری رو درست

انجام بدین، اونها بچه های مهربونی میشن و هرکاری براتون

میکنن ولی این ربطی به انتظار شما نداره…

دکتر فرهنگ هلاکویی

/ 0 نظر / 7 بازدید